Μάθετε πρώτοι τα νέα!

Πώς βάζω όρια απ' την καρδιά μου;

Σήμερα θέλω να πω δυο λόγια για ένα πολύ συνηθισμένο πρόβλημα που όλοι μας αντιμετωπίζουμε ως γονείς και ίσως είναι από εκείνα που μας δυσκολεύει περισσότερο!! Η οριοθέτηση! 

Η καθημερινότητα με τα παιδιά είναι γεμάτη στιγμές όπου χρειάζεται να δώσουμε κατευθύνσεις ή να θέσουμε όρια. Και τότε τις περισσότερες φορές εμφανίζεται η άρνηση, γκρίνια, θυμός. Πολλοί γονείς αναρωτιούνται: πώς μπορώ να πω «όχι» χωρίς να γίνω αυστηρός ή σκληρός; 

Για εμένα η απάντηση βρίσκεται στην ποιότητα της παρουσίας μας.Μια απλή αλλά βαθιά αποτελεσματική προσέγγιση συνοψίζεται σε τρεις λέξεις: αργά, χαμηλά και σταθερά.Αργά: Δίνουμε χρόνο στην κατανόησηΤα παιδιά μπορεί να μιλούν γρήγορα, αλλά δεν επεξεργάζονται το ίδιο γρήγορα αυτά που ακούν.

 Όταν τους μιλάμε βιαστικά, το μήνυμα χάνεται ή παρερμηνεύεται.Μιλώντας λίγο πιο αργά:- βοηθάμε το παιδί να κατανοήσει καλύτερα,- δείχνουμε ότι αυτό που λέμε έχει σημασία,- μειώνουμε την ανάγκη για επαναλήψεις.

Ένα «όχι» που λέγεται ήρεμα και καθαρά έχει πολύ μεγαλύτερη δύναμη από δέκα βιαστικά.Χαμηλά: Η δύναμη του τόνου της φωνής μας ! Τα παιδιά είναι εξαιρετικά ευαίσθητα στον τόνο της φωνής. Δεν ακούν μόνο τι λέμε, αλλά κυρίως πώς το λέμε.Όταν η φωνή μας είναι ψηλή, σφιγμένη ή έντονη, το παιδί το αντιλαμβάνεται ως ένταση ή απειλή και αντιδρά ανάλογα. Αντίθετα, όταν κατεβάζουμε τη φωνή μας, μιλώντας πιο ήρεμα, πιο «βαθιά» ,μεταδίδουμε ασφάλεια και σταθερότητα.Αυτό έχει και ένα επιπλέον αποτέλεσμα: το παιδί τείνει να «συγχρονίζεται» μαζί μας.

 Ηρεμώντας εμείς, βοηθάμε και εκείνο να ηρεμήσει.Σταθερά: Το «όχι» που σημαίνει πραγματικά «όχι»Το πιο δύσκολο κομμάτι για πολλούς γονείς δεν είναι να πουν «όχι», αλλά να το υποστηρίξουν.

 Ένα όριο που αλλάζει εύκολα δημιουργεί σύγχυση και ανασφάλεια.Αντίθετα, ένα «όχι» που είναι:- ήρεμο,- ξεκάθαρο,- και σταθερό,δίνει στο παιδί αίσθηση ασφάλειας.Τα όρια δεν υπάρχουν για να περιορίζουν μόνο, αλλά και για να προστατεύουν. Όπως ένας φράχτης κρατά το παιδί ασφαλές, έτσι και τα σταθερά όρια του δείχνουν ότι υπάρχει ένας κόσμος προβλέψιμος και αξιόπιστος. Αγάπη χωρίς υποχωρήσειςΤο να είμαστε σταθεροί δεν σημαίνει να είμαστε ψυχροί ή απόμακροι.

 Μπορούμε να αναγνωρίσουμε το συναίσθημα του παιδιού χωρίς να αλλάξουμε το όριο:«Ξέρω ότι το θέλεις πολύ… αλλά δεν γίνεται.»Αυτός ο συνδυασμός ενσυναίσθησης και σταθερότητας είναι που χτίζει εμπιστοσύνη.Η αποτελεσματική καθοδήγηση των παιδιών δεν απαιτεί φωνές ή αυστηρότητα. Απαιτεί παρουσία, επίγνωση και συνέπεια.

Όταν επιβραδύνουμε, χαμηλώνουμε τον τόνο και στεκόμαστε σταθεροί στα όριά μας, δίνουμε στα παιδιά κάτι πολύ πιο σημαντικό από υπακοή:τους δίνουμε ένα πλαίσιο ασφάλειας μέσα στο οποίο μπορούν να αναπτυχθούν με σιγουριά.Το «όχι» δεν χρειάζεται να είναι σκληρό για να είναι δυνατό.

 Χρειάζεται να είναι αληθινό.

Στους κύκλους καρδιάς για γονείς στεκόμαστε στη δική μας παρουσία , που είναι το πιο βασικό εργαλείο στο ταξίδι της γονεϊκοτητας! Σας περιμένουμε στον επόμενο κύκλο μας.

Καλώς ήρθατε στην εφηβεία!

Υπάρχει μια στιγμή σχεδόν σε κάθε οικογένεια που μεγαλώνει παιδιά, όπου κάτι αλλάζει. 

Οι συζητήσεις λιγοστεύουν, οι απαντήσεις γίνονται μονολεκτικές και η πόρτα του δωματίου κλείνει.Η εφηβεία δεν έρχεται με προειδοποίηση αλλά συχνά με ένταση, αβεβαιότητα και μια νέα ανάγκη για ανεξαρτησία.

Για τον γονέα, αυτό συχνά βιώνεται σαν απώλεια. Όχι απαραίτητα γιατί το παιδί απομακρύνεται πραγματικά, αλλά γιατί αλλάζει ο τρόπος που σχετίζεται. Και αυτή η αλλαγή μπορεί να φέρει σύγχυση, απογοήτευση, ακόμη και φόβο.Η αλήθεια είναι πιο απλή και ταυτόχρονα πιο απαιτητική: οι έφηβοι δεν σταματούν να μας χρειάζονται! 

Απλώς σταματούν να μας χρειάζονται με τον ίδιο τρόπο.Ό,τι λειτουργούσε στα μικρότερα χρόνια ,οδηγίες, κανόνες, παρεμβάσεις, αρχίζει να χάνει τη δύναμή του.Το παιδί έχει πια διαφορετικές ανάγκες. 

Αναζητά χώρο, φωνή και σεβασμό.Τώρα εμείς ως γονείς καλούμαστε να μετακινηθούμε από τον ρόλο του καθοδηγητή σε εκείνον του συνοδοιπόρου. Να αφήσουμε τον έλεγχο και να επενδύσουμε στη σχέση.Αυτό δεν σημαίνει έλλειψη ορίων. Σημαίνει όμως ότι τα όρια χτίζονται μέσα από διάλογο και όχι επιβολή.Όταν ένας έφηβος δεν μιλά, εμεις συχνά το ερμηνεύουμε ως απόσταση ή αδιαφορία. 

Στην πραγματικότητα, πολλές φορές είναι το αντίθετο: είναι ένας τρόπος προστασίας.Οι έφηβοι δοκιμάζουν τον εαυτό τους, τις σκέψεις τους, τα συναισθήματά τους. Δεν είναι πάντα έτοιμοι να τα μοιραστούν ειδικά αν φοβούνται ότι θα κριθούν ή θα διορθωθούν.Εδώ είναι που η στάση μας κάνει τη διαφορά. Όχι με περισσότερες ερωτήσεις, συμβουλές, κριτική αλλά με καλύτερη παρουσία. Με αληθινό ενδιαφέρον χωρίς πίεση. Με διαθεσιμότητα χωρίς εισβολή.

Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε με καλή πρόθεση είναι η βιασύνη να δώσουμε λύσεις. Όταν ένα παιδί ανοίγεται, συχνά αυτό που ζητά δεν είναι καθοδήγηση αλλά κατανόηση.Το να ακούμε χωρίς να διακόπτουμε , χωρίς να κρίνουμε χωρίς να διορθώνουμε είναι πιο δύσκολο απ' όσο ακούγεται. Αλλά είναι και αυτό που χτίζει εμπιστοσύνη.

Όταν ο έφηβος νιώσει ότι μπορεί να μιλήσει χωρίς να χάσει την αυτονομία του, τότε επιστρέφει.Η σχέση με τον έφηβο καθρεφτίζει, σε μεγάλο βαθμό, τη σχέση που έχουμε με τον εαυτό μας. Το άγχος, η πίεση, οι φόβοι ,όλα μεταφέρονται, ακόμη κι αν δεν λέγονται.

Η Kristin Neff έχει αναδείξει πόσο καθοριστική είναι η αυτοσυμπόνια στον τρόπο που σχετιζόμαστε με τους άλλους. Όταν ο γονέας μπορεί να διαχειριστεί τα δικά του συναισθήματα με κατανόηση αντί για αυστηρότητα, τότε δημιουργεί έναν χώρο πιο ασφαλή και για το παιδί.Η εφηβεία είναι μετάβαση. 

Και κάθε μετάβαση φέρνει αναστάτωση πριν φέρει ισορροπία.Το παιδί αλλάζει. Και μαζί του χρειάζεται να αλλάξει και ο τρόπος που το πλησιάζουμε.Η σύνδεση δεν βασίζεται πια στο "πες μου τι έγινε", αλλά στο "είμαι εδώ όταν θελήσεις να μιλήσεις"

.Και τελικά, αυτό που μένει είναι η σταθερή παρουσία. Η αίσθηση ότι, ακόμα κι όταν όλα αλλάζουν, υπάρχει κάπου ένα ασφαλές σημείο αναφοράς.Αυτό είναι που έχουν ανάγκη οι έφηβοι και ας μην μας το δείχνουν όσο θα θέλαμε!!